Μικρή ιστορία 2/2

Μόνο ένα χέρι μπορεί, αλλά δεν θέλει. Προτιμά να τις κόβει ένα ένα τα άκρα, για να παραπατά ξεψυχισμένη. Έτσι, όλοι μένουν ήσυχοι.

Μικρή ιστορία 1/2

Η μητέρα της την φώναζε κατσαρίδα, όταν ήταν μικρή, επειδή ήταν πολύ αδύνατη. Κάτι θα ήξερε, γιατί, απ' ο,τι φαίνεται τίποτα δεν μπορεί να την σκοτώσει.

Η πόλη τραυλίζει

Τι πάθαμε και ξαφνικά
Από ύπνο βαθύ ξυπνήσαμε
Ιδρωμένοι
Και νιώσαμε πως κοιμόμασταν μέρες
Μα πέρασε μόνο μια ώρα
Πλανηθήκαμε
Πως οι εφιάλτες
Θα μπέρδευαν
Τον χρόνο

Έπαινος

Τώρα που έχεις καταφέρει
Και τα έχεις όλα όπως τα ήθελες
Τώρα που είσαι γεμάτος
Και η ζωή σου δίνει απλόχερα
Ό,τι της ζητήσεις
Πες μου
Ποιος καθαρίζει από πάνω σου τις λάσπες ;

Ετοιμασίες

Σήμερα θα κοιταχτώ στον καθρέφτη
Θα βάψω τα μάτια μου
Όπως σου αρέσουν
Θα βάλω το αγαπημένο σου φόρεμα
Μετά από καιρό
Θα αφήσω ελεύθερα τα μαλλιά μου
Να μπορείς να τα χαϊδεύεις
Θα μείνω ξυπόλυτη, πάντα μένω ξυπόλυτη
Θα μαγειρεψω πάλι κάτι λαχταριστό
Και θα χω έτοιμο το γλυκό
Όπως το θέλεις
Και πάνω στο τραπεζάκι
Δίπλα στο φλιτζανακι του καφε
Θα αφήσω την ψυχή μου
Μήπως τυχαία
Αντί για τον αναπτήρα
Την κρατήσεις στα χέρια σου

Ανακλήσεις

-Στους πόσους θανάτους πεθαίνει ο άνθρωπος πραγματικά;
-Για άλλους φτάνουν δυο, άλλοι δεν αντέχουν καλά καλά στον πρώτο. Μα είναι κι άλλοι, τόσο ανθεκτικοί που έχουν ανταλλάξει τη ζωή τους με πολλαπλούς θανάτους.
Αυτοί δεν ανασταίνονται ποτέ. Και κανείς δεν τους θρηνεί.

Κι αν μεγαλώσουμε
Και ξαφνικά μας πιάσει ο πόνος
Και θυμηθούμε τις κλωστές
Και τα βελόνια
Θα προτιμήσουμε πάλι να τρυπηθούμε
Και δεν θα ράψουμε
Γιατί το δέρμα μας
Ξέρει καλύτερα από βελονιές
Ξέρει περισσότερα από δυο, τρία κεντήματα

Συμβουλές

Μαθήματα αυτοβελτίωσης και ηθικής ανάτασης...
Πίστεψε στο εαυτό σου
Φτάσε το ακατόρθωτο
Ζήσε σαν να είναι η τελευταία σου μέρα
Άδραξε τη μέρα
Χαμογέλα
Να εκτιμάς την ζωη και αυτά που σου προσφέρει
Δώσε αγάπη εκεί που δεν υπάρχει
Πάρε αγάπη από τους γύρω σου
Δέξου τα καλά
Φρόντισε τον εαυτό σου
Μην παραμελείς τους δικούς σου ανθρώπους
Ζήσε ...
Ωραία λόγια για πασατέμπο και τηλεόραση
εκεί γύρω στη 1 τη νύχτα
όταν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις
Ψεματα δεν λένε
Αλλά επιφέρουν επιπρόσθετα άγχη
Και γω είμαι ήδη αγχωμένος
Με το να ελπίζω
Ότι κάπου διοχετεύεται
αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν πόνο 

Δεκέμβρης

Πάνε χρόνια που σταμάτησα να κλαίω.
Τα δάχτυλα μου είναι τώρα τα μάτια μου και οι γροθιές μου τα φρύδια.
Κάθε φορά που θέλω να κλάψω σφίγγω με όλη μου την δύναμη την γροθιά μου και μετά ανοίγω το χέρι μου. Τα δάχτυλα μου κλαίνε ένα ένα και είναι ευάλωτα σε ό, τι αγγίξουν.  Εκείνη την στιγμή οποιοσδήποτε μπορεί να με σκοτώσει ....

Κ.Ρ.

Κι έλεγε ο παππούς μου πίνοντας καφέ : "Στα χρονια μου ,λέγανε, πέθανε από βαριά αρρώστια, ερωτεύτηκε και σιωπή, μια ανατριχίλα έπεφτε πάνω στο σκονισμένο τραπέζι. Σήμερα παιδί μου, δεν υπάρχουν αυτά, τους θάψαμε όλους τους ερωτευμένους".