Ο διαβάτης

Αριθμημένα πλήθη,
βυθισμένα τείχη
στην καρδιά σου.

Θαρρείς πως έχεις επιλέξει
το πως ο ήλιος θα σου φέξει
τα χιλιάδες σχέδια σου.

Κι όμως κανείς δε ξέρει
πως τα σχέδια γίνονται όνειρα
και τα όνειρα ζωή,

και η ζωή διπλή ελπίδα
πως κάποια μέρα
απάντηση θα βρεις σε κάθε ερώτηση΄

και στο τέλος της αναζήτησης
μόνος καημός ο μόνος εσύ,
πεζός στη γη, πτηνό στη ψυχή.

Ποιο μονοπάτι του δάσους

Αρχειοθέτηση ονείρων
δίπλα στα ροδόδεντρα
κάτω από το γαλάζιο,το κίτρινο το λευκό.

Φρόνιμα κοιτάς
καθώς οι μέρες πετούν πέτρες
στα σχέδια σου.
Κι όμως υπάρχει επιλογή.

Τράβα τον δρόμο τον μακρύ
κι αν φοβηθείς προχώρα,
η επιστροφή είναι δαδί
και ο πηγαιμός σου φλόγα.

Κι όσο πας
θα 'χεις να θυμάσαι
τα ανοιξιάτικα απογεύματα στην αυλή,
σαν μέλισσα πάνω στα ροδόδεντρα.

Μια ανασφάλεια

Κενό πρώτο, τελεία.
Έλλειψη δεύτερη, αποσιωπητικά.
Σβήσε τον εαυτό σου.

Κενό τρίτο ή αποχαρακτηρισμός.
Απεχθάνομαι το φορεμένο εγώ μου
στο βλέμμα του καλύτερου.

Ξεδιαλυμένο ως πρότυπο
ανταποδίδει τη ματιά,
μια πικρά, μια σιωπηλά.

Έλλειψη τέταρτη και τελευταία,
οι σκέψεις χείμαρρος,
και η καρδιά αμμώδης.